1800-222-222
contact [at] mehbang.net

مِهبانگ ، بانگِ دانش و خرَد

برای حمایت از ما ، یکی از ما باشید
19 آوریل 2015

اجرام منظومه‌ی ما 1

/
نوشته شده توسط
/
دیدگاه0

قسمت اول : دنباله دارها

منظومه خورشیدی ما علاوه بر خورشید که ستاره میزبان است و همچنین سیارات و اقمارشان اجرام دیگری نیز دارد که از انها به عنوان اجرام دیگر یاد می‌شود. اما در حرکت خود به دور خورشید مدار مستقل دارند. در ادامه به معرفی آن‌ها می‌پردازیم:
ستاره های دنباله دار بر خلاف اسمشان اصلن ستاره نیستند و منبع تولید انرژی نیز نمی‌باشند. بلکه یکی از اعضای منظومه خورشیدی هستند. نامگذاری آن‌ها فقط به دلیل ظاهر آن‌هاست. البته قدیم‌ها حرکت این ستاره‌های دنباله‌دار منبع بسیاری از خرافات بوده است! هنگامی که این اجرام یخی به خورشید نزدیک می‌شوند در اثر تصعید گازها و غبارها هاله‌ای مه‌آلود در اطراف جرم اصلی دنباله‌دار تشکیل دمی بلند در اطراف آن میدهد.

معمولن هر دنباله‌دار از سه‌بخش تشکیل شده:

بخش اول: هسته با قطر چند کیلومتر شامل یخ و گازهای منجمد است.

بخش دوم : توده ابر مانند که سر دنباله دار با قطر چند صد هزار کیلومتر است و به کمک برهم کنش با تابش خورشیدی آشکارسازی می‌شوند.

بخش سوم: انوااع دنباله دارها به دو نوع تقسیم بندی می‌شوند؛ نوع اول دنباله گرد و غبار دارند که در اثر نور خورشید منعکس می‌شوند زرد و کم رنگ هستند و همان طیف خورشید را دارا هستند. نوع دوم نیز دنباله گازی که بدلیل وجود منواکسید کربن یونیذه شده و آبی رنگ دیده می‌شوند و دنباله آن‌ها ممکن هست به صدها کیلومتر هم برسد(دنباله دارها در واقع باقی مانده تولد منظومه شمسی یعنی 4.6 میلیارد سال پیش هستند… برخی از محققین معتقدند که ممکن است آب روی زمین از جنس آب موجود و یخ زده در دنباله‌دارها هست که البته با تحقیقات اخیر روی دنباله‌دار روزتا این مساله فعلن رد شده است و جنس آب روی دنباله‌دار روزتا با جنس آب روی زمین متفاوت می‌باشد).

 

donbalehdar

 

دنباله‌دارها وقتی به درون منظومه خورشیدی حرکت می‌کنند و به خورشید نزدیک می‌شوند. به علت باد و فشار تابشی خورشیدی دم دنباله‌دارها درخلاف جهت خورشید قرار می‌گیرد، یخ سطح آنها آب می‌شود و کریستالی از غبار و یخ در دم آن شکل می‌گیرد.

در قرن 17 بر اساس محاسبات نیوتون و کپلر متوجه شدیم که دنباله‌دارها نیز از همان قوانین حرکت سیارات پیروی می‌کنند. ادموند هالی موفق شد که دوره تناوب و مدار دنباله‌دار درخشانی را که بعدها به نام خودش ثبت و معروف شد تعیین کند. مدار بیشتر دنباله‌دارها بیضوی است مدار برخی نیز هذلولی و سهمی هر بار که دنباله‌داری خورشید را دور می‌زند کشش شدیدی از سمت خورشید به آن‌ها وارد می‌گردد. حتی ممکنه دنباله‌دار را تکه تکه کند.

برخی نیز موقع ورود به منظومه خورشیدی تحت تاثیر جاذبه غول های گازی به خصوص مشتری قرار می‌گیرند و منحرف می‌شوند.
اما دنباله‌دارها از کجا میایند؟ در اواخر دهه 40 میلادی اخترشناس هلندی به نام یان اوورت با مطالعه روی 46 دنباله‌دار بلند دوره(با دورهای بیش از 200 سال) متوجه شد که این دنباله‌دارها از تمام جهات به سوی خورشید می‌آیند. پس منبعشان باید کره‌ای شکل باشد و از آنجایی که مدار این دنباله‌دارها بسیار کشیده شده‌اند پس این کره می‌بایست شعاعی حدود 200 هزار واحد نجومی یا 3 سال نوری داشته باشد. تعداد دنباله‌دارهای موجود در این ابر حدود 100 میلیارد عدد تخمین زده شده اما این قسمت آنقدر از ما دور است که گرانش خورشیدی بر آن‌ها بسیار ضعیف می‌باشد و حتی برخی از این دنباله‌دارها تحت تاثیر گرانش ستاره‌های همسایه قرار می‌گیرند.
اما برخی از دنباله دارها هم هستند دوره تناوب کوچکی دارند یعنی کمتر از 200 سال و تقریبن در صفحه منظومه خودمان هستند. پس منبع آنها ابر اوورت نیست. اخترشناسان منبع آنها را قرصی فرضی در ورای سیاره نپتون امروزه این مکان را ”کمربند کوئیپر” می‌نامند.

 

نویسنده : آرش آریامنش

 

ارسال پاسخ

مجموعه‌ی کامل کلاس‌ها و سمینارها بزودی در بخش محصولات در دسترس قرار خواهد گرفت! رد کردن